Idealny dzień, by wsadzić głowę do piekarnika

„Każdy, kto przetrwał dzieciństwo, chcąc nie chcąc zgromadził wiedzę o życiu, która starczy mu aż po kres jego dni” – napisała Flannery O’Connor. Tan nie jest jednak pewna, czego właściwie dzieciństwo nauczyło ją – ani co dokładnie przeżyła. A że z powieścią jej nie wyszło, postanawia napisać wspomnienia.

Problem polega na tym, że jej pamięć ma sporo luk, a jeszcze więcej własnej inwencji. Tan dzwoni więc do rodziców i dawnych szkolnych koleżanek. „A ty co, umierasz?”, pyta jedna z nich. Nie. Po prostu chce ustalić, jak naprawdę wyglądał dzień, w którym rodzice oznajmili jej, że się rozwodzą. I skąd wziął się rytuał całowania na dobranoc w pokoju w internacie. Albo dlaczego kawałek szpinaku wirujący w zlewie miałby skłonić ją do głębokiej refleksji nad życiem.

Im dłużej zagląda w przeszłość, tym mniejsze ma przekonanie, że może polegać na własnej pamięci. A kiedy wspomnienia zaczynają mieszać się z wyobraźnią, powstaje coś, czego nie da się już nazwać ani powieścią, ani pamiętnikiem.

Pełen nawiązań literackich Idealny dzień, by wsadzić głowę do piekarnika to przewrotna gra z pamięcią, fikcją i własną biografią. Lee Chia-Ying z cierpkim poczuciem humoru opowiada o dorastaniu, stracie, samotności i pierwszych rozczarowaniach. A przy okazji stawia pytanie, które brzmi niewinnie, dopóki nie spróbujemy na nie odpowiedzieć: ile prawdy zostaje z naszego życia, kiedy zaczynamy je opowiadać?