Ja i królowie

Tytułowe ja Schnabel ubrał w postać mitycznego Dedala. To zwrócenie się do mitologii greckiej nie jest czymś nowym dla tego pisarza. Odnajdziemy je również w książce Pieśń szósta. Nie jest to przedstawienie podań, ubieranie słów i zdarzeń a jedynie skradzenie dla swej twórczości znanej postaci żyjącej w umysłach ludzi by pokazać „spór artysty ze światem”* jak podpowiada nam tłumacz na pierwszych stronach. Niech więc nie zdziwi nas język czy toreadorzy na Krecie, bo jest to książka, po którą chętnie sięga się odnajdując w pamięci starożytność. Stwarzana jest ona na nowo w opowieści przekazywanej przez autora ustami Dedala w podziemnym świecie na łące asfodeli. Komu, jak nie swemu synowi Ikarowi oraz nam.

"Ja i królowie" to powieść o sporze artysty ze światem. Ujęta jest ona w formę autobiografii Dedala, który, spotkawszy na łąkach Elizjum Ikara, zwierza mu dzieje swojego życia. Jest to opowieść głównie o niepowodzeniach, zawodach i rozczarowaniach, ale splatająca z sobą tragizm, wzniosłość, liryzm, humor, fantazję i z całkowitą beztroską, traktująca realia i zasadę życiowego prawdopodobieństwa. Znany mit o Dedalu staje się w tej książce metaforą, mówiącą o potędze artysty, który zdolny jest przetworzyć magią sztuki każdą swoją klęskę i każde nieszczęście w uśmiechnięte piękno.