Kursk 1943

W marcu–kwietniu 1943 roku, po klęsce stalingradzkiej, niemieccy sztabowcy zaplanowali ofensywę na tzw. Łuku Kurskim, czyli wybrzuszeniu frontu wschodniego w rejonie Kurska. Chcieli odzyskać inicjatywę strategiczną poprzez okrążenie i zniszczenie znajdujących się tam wojsk sowieckich. Operacja otrzymała kryptonim „Cytadela”. Zakładała jednoczesne uderzenie z północy przez 9. Armię gen. Waltera Modela oraz z południa przez 4. Armię Pancerną gen. Hotha i Grupę Armijną Kempf. Po raz pierwszy na dużą skalę użyto nowych czołgów „Panther”, „Tiger” oraz ciężkich niszczycieli czołgów „Ferdinand”. Dowództwo sowieckie dzięki wywiadowi poznało niemieckie plany i przygotowało rozbudowany system obrony. Na kierunkach natarcia powstał rozbudowany system umocnień obejmujący: okopy, pola minowe, zapory przeciwczołgowe oraz liczne stanowiska artylerii. Za liniami obrony zgromadzono silne odwody pancerne przeznaczone do kontruderzenia. Niemiecka ofensywa rozpoczęła się 5 lipca 1943 roku. Na północnym odcinku natarcie szybko utknęło w gęstym systemie sowieckich umocnień i pod silnym ogniem artylerii. Większe postępy osiągnięto na południu, gdzie wojska Hotha zbliżyły się do miejscowości Prochorowka. Tam 12 lipca doszło do jednej z największych bitew pancernych w historii. Choć straty sowieckie były bardzo wysokie, Armia Czerwona powstrzymała natarcie, po czym sama przeszła do działań zaczepnych. W ramach operacji „Kutuzow” wyzwolono Orzeł, a następnie podczas operacji „Rumiancew” zdobyto Biełgorod i Charków. Do końca sierpnia Niemcy zostali zmuszeni do odwrotu na całym odcinku frontu. Była to przełomowa bitwa w zmaganiach na froncie wschodnim, po której Sowieci ostatecznie przejęli inicjatywę i rozpoczęli marsz na zachód zakończony w 1945 roku w Berlinie i nad Łabą. O tych wydarzeniach pisze historyk Damian Karol Markowski. Jego książka ma za zadanie zastąpić w serii „HB” pracę Antoniego Karpińskiego wydaną w 1983 roku, noszącą piętno epoki Polski Ludowej