Lee Miller. Życie nienasycone

Nieustraszona, nienasycona, bezkompromisowa. Jedyna taka fotografka w XX wieku. Jak to się stało, że zjawiskowa modelka Vogue`a fotografowała wyzwalanie Dachau, a potem wykonała słynne zdjęcie w mieszkaniu Hitlera? W dzieciństwie pada ofiarą gwałtu. Jako osiemnastolatka ucieka z Nowego Jorku do Paryża, by zostać uczennicą Mana Raya. Maluje ją Picasso, przyjaźni się z Leonorą Carrington. Ale zamiast być modelką i muzą sama zostaje artystką. Gdy wybucha II wojna światowa, fotografuje modę w ruinach londyńskich domów. Trafia na front, gdzie dokumentuje pierwsze użycie napalmu przez Amerykanów . Z Dachau i Buchenwaldu wysyła budzące grozę zdjęcia ofiar i katów. A potem w mieszkaniu Hitlera wchodzi do wanny i tak powstaje jedno z najsłynniejszych zdjęć w historii fotografii. Carolyn Burke miała dostęp do odkrytego dopiero po śmierci bohaterki ogromnego archiwum . Chciała zrozumieć kobietę, która mimo przeżytej w dzieciństwie traumy, nigdy się nie poddawała, robiła wszystko na własnych warunkach i którą nienasycony apetyt na życie pchał do kolejnych odkryć. Na podstawie urywków jej historii powstał film „Lee. Na własne oczy” z Kate Winslet w roli głównej. W książce znajdziecie dużo więcej. „Była muzą, która swoją energię twórczą zachowywała dla siebie, nie poświęcała jej dla partnerów artystycznych, życiowych, seksualnych. W ten sposób przełamała, jako jedna z nielicznych, konwencję kobiety obracającej się w artystycznych kręgach. Jak udało jej się uciec z tylu stereotypów, na które niejako skazywały ją praca, pochodzenie, uroda? Miller często opisywała siebie jako istotę podwójną: anielski wygląd, szatański charakter”. Olga Wróbel, Kurzojady „ Porywająca biografia. Miller to zapomniana i wizjonerska fotografka, która była muzą oraz kochanką najbardziej wpływowych artystów początku XX wieku, a jednocześnie jedną z niewielu kobiet, które potrafiły wyjść poza tę rolę i pokazać własną wizję sztuki. (…) Fotografka znajdująca się między horrorem a pięknem, między byciem oglądaną a byciem obserwatorką.” – New York Times Book Review